wandel-4-daagse maart 2013
op vrijdagavond hebben we onze gasten afgehaald in Malaga airport.
Na een goede nachtrust zijn zij zaterdag aan hun wandel-4-daagse begonnen. In de voormiddag een wandeling naar de waterval via een romeinse brug en over een heuvel via een geitenpad en door de olijfgaard terug. Een prachtig stuk natuur met klimmen en dalen.
In de namiddag een wandeling naar het dorp Montefrio. Gedeeltelijk over onverharde weg en een deeltje over verhard.
Zaterdag wandelden onze gasten van onze B&B naar Illora, over de sierra Parapanda. Na een paar heftige klimmen, werden zij er beloond met een prachtig uitzicht op de sierra Nevada, die er nu adembenemend uitziet met een dikke laag sneeuw.
Rond half elf gestart en om half zeven zijn we ze gaan ophalen op het eindpunt in Illora.
Dag 3 zijn de gasten van hieruit vertrokken, eerst door de olijfgaard naar beneden en later natuurlijk weer klimmen. Langs visigotische graven op weg naar het oude dorp ... toen kwamen ze een dame tegen die hun een persoonlijke rondleiding heeft gegeven naar opgravingen en megalitische graven. Die rondleiding ging de andere kant op dan de voorziene route, maar wel heel interessant. Het weer heeft nadien ff roet in t eten gegooid. Onze gasten zijn dan terug naar huis gekeerd om bij de open haard nog lekker na te genieten van hun wandeltochten.
Lasnavillasmm is een chambres d'hôtes met vele wandelmogelijkheden. Je kan wandelen vanuit de boerderij of langs verschillende vertrekpunten terug op onze chambres d'hôtes aankomen: 4 daagse volpension, 8 daagse met ontbijt, 8 daagse volpension. Ben je meer gesteld op rondtrekken hebben we een arrangement voor jullie, je wandelt langs de GR 145 Loja naar Moclin in 6 dagen zonder bagage. http://www.lasnavillasmm.es/wandelen/wandelen_nl.shtm
woensdag 6 maart 2013
zondag 17 februari 2013
la cucaracha 17 februari 2013
la cucaracha 17 februari 2013
wekker vanmorgen niet afgelopen. mijn innerlijke klok heeft me om 6:10h wakker gemaakt. zeker omdat die klok weet hoe graag ik naar de sierra nevada ga.
vliegensvlug eten, wassen, rugzak dicht en op weg voor een prachtige dag.
we waren weer in goed gezelschap, hadden het grootste deel mooi weer en kwamen voldaan maar moe terug thuis. wat wil een mens nog meer.
wekker vanmorgen niet afgelopen. mijn innerlijke klok heeft me om 6:10h wakker gemaakt. zeker omdat die klok weet hoe graag ik naar de sierra nevada ga.
vliegensvlug eten, wassen, rugzak dicht en op weg voor een prachtige dag.
we waren weer in goed gezelschap, hadden het grootste deel mooi weer en kwamen voldaan maar moe terug thuis. wat wil een mens nog meer.
zaterdag 15 december 2012
pico veleta met stijgijzers 9 dec 2012
pico veleta met stijgijzers 9 dec 2012
In een comfortabele auto vertrokken naar de sierra nevada tot op 2500m. Het hoogste punt waar je met de auto naartoe kan. Bij het uitstappen was het één en al ijs. Vandaar dag we onze stijgijzers zeker nodig hebben vandaag. Voor mij de eerste keer met stijgijzers. Eerst en vooral al : hoe doe ik die dingen aan mijn voeten? Gelukkig is er dan Antonio die mij met raad en daad bijstaat. En wij op weg. Je loopt met je voeten een beetje verder uit elkaar dan normaal om zeker niet met je crampones (stijgijzers) in elkaar te haken. Ik vind trouwens dat het woord in t spaans warmer klinkt dan "stijgijzers". Stijgijzers heeft, voor mij dan toch, een koude en gevaarlijke betekenis. Stom hé?!
Enfin, in t begin erg opgelet om met de voetjes een beetje verder uit elkaar te lopen. Maar even onoplettend en ja hoor. Daar gaat ze op de grond voor de eerste keer van de 2 keer in totaal. Nog niet zo slecht. Het klimmen naar boven viel heel goed mee. Tot we aan de zijkant van de hoogste skipiste omhoog klommen. Dat was een erg steil en zwaar stuk voor mij. Boven aangekomen dacht ik: ja, nu gaat het verder wel. De 2 volgende steile stukken weer een paar passen, rusten, een paar passen, rusten. En dan helemaal boven op de pico Veleta : wonderschoon aan de zuidkant zaten we boven een ongelooflijk wolkendek. Hier en daar kwam er een pico door de wolkjes heen piepen. Aan de noordkant konden we oneindig ver zien. Geen wolkje te zien. Van al die prachtige zichten en een knabbel voor de grommende maag verdwijnt mijn vermoeidheid meteen. Dan weet ik weer waarom die inspanning de moeite loont. Na een kwartiertje, hup de rugzak weer om, en de afdaling is begonnen. Weer attent zijn dat je je voeten niet te dicht bij elkaar plaatst. Afdalen ging wonderwel goed. Voordeel is als er sneeuw ligt, dat je geen rekening moet houden met uitstekende stenen. Heb er echt van genoten : klimmen met crampones. Het was mijn eerste keer maar zeker en vast niet de laatste.
Een stralende zon heeft ons een hele dag vergezeld en verwarmd. Op de top was het min 3 graden celcius. Bij de beklimming en de afdaling weet ik niet. t Was wel warm genoeg om mijn jas en mijn handschoenen een paar keer uit en aan te doen. En de skieers die we onderweg zagen, die hebben net als wij ook genoten van deze mooie dag.
In een comfortabele auto vertrokken naar de sierra nevada tot op 2500m. Het hoogste punt waar je met de auto naartoe kan. Bij het uitstappen was het één en al ijs. Vandaar dag we onze stijgijzers zeker nodig hebben vandaag. Voor mij de eerste keer met stijgijzers. Eerst en vooral al : hoe doe ik die dingen aan mijn voeten? Gelukkig is er dan Antonio die mij met raad en daad bijstaat. En wij op weg. Je loopt met je voeten een beetje verder uit elkaar dan normaal om zeker niet met je crampones (stijgijzers) in elkaar te haken. Ik vind trouwens dat het woord in t spaans warmer klinkt dan "stijgijzers". Stijgijzers heeft, voor mij dan toch, een koude en gevaarlijke betekenis. Stom hé?!
Enfin, in t begin erg opgelet om met de voetjes een beetje verder uit elkaar te lopen. Maar even onoplettend en ja hoor. Daar gaat ze op de grond voor de eerste keer van de 2 keer in totaal. Nog niet zo slecht. Het klimmen naar boven viel heel goed mee. Tot we aan de zijkant van de hoogste skipiste omhoog klommen. Dat was een erg steil en zwaar stuk voor mij. Boven aangekomen dacht ik: ja, nu gaat het verder wel. De 2 volgende steile stukken weer een paar passen, rusten, een paar passen, rusten. En dan helemaal boven op de pico Veleta : wonderschoon aan de zuidkant zaten we boven een ongelooflijk wolkendek. Hier en daar kwam er een pico door de wolkjes heen piepen. Aan de noordkant konden we oneindig ver zien. Geen wolkje te zien. Van al die prachtige zichten en een knabbel voor de grommende maag verdwijnt mijn vermoeidheid meteen. Dan weet ik weer waarom die inspanning de moeite loont. Na een kwartiertje, hup de rugzak weer om, en de afdaling is begonnen. Weer attent zijn dat je je voeten niet te dicht bij elkaar plaatst. Afdalen ging wonderwel goed. Voordeel is als er sneeuw ligt, dat je geen rekening moet houden met uitstekende stenen. Heb er echt van genoten : klimmen met crampones. Het was mijn eerste keer maar zeker en vast niet de laatste.
Een stralende zon heeft ons een hele dag vergezeld en verwarmd. Op de top was het min 3 graden celcius. Bij de beklimming en de afdaling weet ik niet. t Was wel warm genoeg om mijn jas en mijn handschoenen een paar keer uit en aan te doen. En de skieers die we onderweg zagen, die hebben net als wij ook genoten van deze mooie dag.
zondag 25 november 2012
peñon de dilar 25 november 2012
peñon de dilar 25 november 2012
vanuit Monachil vertrokken iets voor 9:00h. Geklommen tot 2600m. In t begin een stukje over een jeepweg, daarna links steil naar boven. Was dat ff zweten alhoewel het nog redelijk fris was en tussendoor heftige wind. Boven op de peñon boterhammetjes geeten. Afdaling door een prachtig dennenbos. en die geur in dat bos, niet te beschrijven en ook niet vast te leggen op foto.
vanuit Monachil vertrokken iets voor 9:00h. Geklommen tot 2600m. In t begin een stukje over een jeepweg, daarna links steil naar boven. Was dat ff zweten alhoewel het nog redelijk fris was en tussendoor heftige wind. Boven op de peñon boterhammetjes geeten. Afdaling door een prachtig dennenbos. en die geur in dat bos, niet te beschrijven en ook niet vast te leggen op foto.
zaterdag 27 oktober 2012
lavadero de la reina 27 okt 2012
lavadero de la reina 27 okt 2012
ongelooflijk guur weer bij het vertrek. Toch hebben we allemaal doorgebeten en zijn we op pad gegaan. Regen, wind, mist. Iedereen ingepakt tegen de regen en de wind en niemand nog herkenbaar door de regencapes. Na een paar uurtjes begon de mist een heel klein beetje op te trekken. Intussen hadden sommigen al bijna bevroren handen en voeten.
Aan de lavadero de la reina aangekomen hebben we gezamenlijk beslist om niet tot boven in de sneeuw te gaan maar terug te keren. We zagen toen de mist weer een beetje optrekken maar er kwamen nog heel wat onweerswolken aandrijven. Bij het terug afdalen heeft de zon onze rug meermaals een beetje opgewarmd en kregen we nog fantastische uitzichten. Uiteindelijk was het prachtig en had niemand spijt. Wat het zonnetje toch allemaal kan goedmaken!
ongelooflijk guur weer bij het vertrek. Toch hebben we allemaal doorgebeten en zijn we op pad gegaan. Regen, wind, mist. Iedereen ingepakt tegen de regen en de wind en niemand nog herkenbaar door de regencapes. Na een paar uurtjes begon de mist een heel klein beetje op te trekken. Intussen hadden sommigen al bijna bevroren handen en voeten.
Aan de lavadero de la reina aangekomen hebben we gezamenlijk beslist om niet tot boven in de sneeuw te gaan maar terug te keren. We zagen toen de mist weer een beetje optrekken maar er kwamen nog heel wat onweerswolken aandrijven. Bij het terug afdalen heeft de zon onze rug meermaals een beetje opgewarmd en kregen we nog fantastische uitzichten. Uiteindelijk was het prachtig en had niemand spijt. Wat het zonnetje toch allemaal kan goedmaken!
woensdag 24 oktober 2012
vallei san juan sierra nevada 21 okt 2012
vallei san juan sierra nevada 21 okt 2012
met z'n drieen op stap. bij het vertrekpunt wordt het net een beetje licht ondanks de wolken die er nog hangen. De temperatuur valt best mee : 7 graden (bij het vertrek thuis was het amper 11) en nu zitten we op een 2000m hoogte. In t begin miezerige regen en beetje bij beetje komt de zon boven de bergen uitpiepen. Prachtig om te zien hoe de zonnenstraaltjes stilaan de witbesneeuwde toppen doen glinsteren. In de vallei van san Juan zelf bij de waterval hebben we in de deugddoende zon van haar warmte genoten. Onze kaakjes gingen er zowaar van gloeien. Een heel ander uitzicht dan toen we een deel van deze wandeling gedaan hebben in juli. Dit maal met prachtige sneeuwlandschappen en door een stuk prachtig dennenbos. In deze tijd van t jaar ruikt het er heerlijk. Niet te vergelijken met de zomermaanden. Prachtig prachtig prachtig!!!
met z'n drieen op stap. bij het vertrekpunt wordt het net een beetje licht ondanks de wolken die er nog hangen. De temperatuur valt best mee : 7 graden (bij het vertrek thuis was het amper 11) en nu zitten we op een 2000m hoogte. In t begin miezerige regen en beetje bij beetje komt de zon boven de bergen uitpiepen. Prachtig om te zien hoe de zonnenstraaltjes stilaan de witbesneeuwde toppen doen glinsteren. In de vallei van san Juan zelf bij de waterval hebben we in de deugddoende zon van haar warmte genoten. Onze kaakjes gingen er zowaar van gloeien. Een heel ander uitzicht dan toen we een deel van deze wandeling gedaan hebben in juli. Dit maal met prachtige sneeuwlandschappen en door een stuk prachtig dennenbos. In deze tijd van t jaar ruikt het er heerlijk. Niet te vergelijken met de zomermaanden. Prachtig prachtig prachtig!!!
zondag 14 oktober 2012
Nigüelas 14 oktober 2012
Nigüelas 14 oktober 2012
Vandaag zijn we met zijn vijven vertrokken. Juan en Juan, Paco, Yeti en ik. Anderhalf uur de bergen in bij Nigüelas. Over een bultige weg. met onderweg prachtige vergezichten. Op 2060m de auto geparkeerd en van daaruit te voet naar 2400m. Eerst een flinke klim om daarna golvend terrein te verkennen. Wilde paarden van wit over bruin tot zwart kruisten ons pad. We zagen ook in de verte pico de caballo. Die beklimming wordt voor een van de volgende keren. Na een kleine 4 uurtjes terug bij de auto en weer huiswaarts.
Vandaag zijn we met zijn vijven vertrokken. Juan en Juan, Paco, Yeti en ik. Anderhalf uur de bergen in bij Nigüelas. Over een bultige weg. met onderweg prachtige vergezichten. Op 2060m de auto geparkeerd en van daaruit te voet naar 2400m. Eerst een flinke klim om daarna golvend terrein te verkennen. Wilde paarden van wit over bruin tot zwart kruisten ons pad. We zagen ook in de verte pico de caballo. Die beklimming wordt voor een van de volgende keren. Na een kleine 4 uurtjes terug bij de auto en weer huiswaarts.
Abonneren op:
Posts (Atom)