San Juan y Tajo de Chorreras Negras 29 juli

San Juan y Tajo de Chorreras Negras 29 julio

Om 5h zegt mijn gsm dat het tijd is om op te staan.   Om 6h heb ik afgesproken met Pepe en Lydi om naar de Sierra Nevada te trekken.   In Granada hebben we Antonio alias Yeti nog opgepikt. Vervolgens tot op het punt gereden voorbij het skidorp waar we de auto achterlaten op de parking.  We zijn niet de eersten daar en zullen ook niet de laatsten zijn. Om 8h vertrekken we richting  san juan, een prachtige vallei,  van waaruit je een heel andere kijk krijgt  op de pico Veleta (3392m) en op de Mulhacen (3480m).  Het eerste deeltje nemen we dezelfde route als naar de pico Veleta, maar al na enkele minuten stappen,  leidt Antonio ons naar links en verlaten we de populaire paden.  
We komen in een rustige vallei en zien een herdenkingsplaat voor een Engelsman die daar in de lente van 2011 is omgekomen.  Verwonderlijk want het is niet eens erg ver van de parking waar iedereen zijn wagen achterlaat.    We klimmen links om een heuvel heen en een paar berggeiten schieten schichtig weg als ze ons opmerken.   Na een flinke klim richting de 3000m toppen, bemerken we een koningsarend.   Hij tracht in de vlucht een andere vogel te vangen maar dat mislukt.  Eerst zien we hem rondcirkelen boven onze hoofden.   We klimmen verder naar boven en de arend cirkelt voort maar deze keer in een vallei voor ons.   Daar zien we hem van bovenaf.  Dat is echt een prachtzicht.   
Woorden kunnen dit niet omschrijven.  Spijtig genoeg heeft niemand van ons een foto kunnen maken.
Maar ik kan jullie wel vertellen dat het indrukwekkend is.     We klimmen nog een klein stukje hoger en gaan dan naar rechts om via een kleine baranco weer richting ons vertrekpunt te gaan.   Een prachtige baranco waar een lieflijk watertje doorloopt.  Sommige stukken zijn echt steil  zodat we erg voorzichtig afdalen.   Als afsluiter krijgen we dan een prachtige waterval en met de zon erachter is dit indrukwekkend.   tot de volgende.

peñón de murcia

klim naar de peñón de Murcia   1330m hoogte

Vanop ons terras (840m) zien wij links een hoge rots "peñón de Murcia"  1350m hoog.  In t voorjaar heb ik samen met een paar van onze gasten een traject van de trektocht GR145 gedaan.  Vanop deze wandeling zagen we verschillende figuren boven op de "peñón de Murcia".  Dat intrigeerde mij wel en heeft me niet meer losgelaten.   Daarboven zou ik ook staan.  Vandaag was het dus zover.  Marc heeft mij vanmorgen om 7h laten afgezet bijna aan de voet van de peñón de Murcia. Een uurtje klimmen tussen rotsen en struiken, zonder aangeduide weg. Boven aangekomen nog ff tussen de kleine bomen richting de kale rotsen. En ja, daar stond ze dan. Was niet zo moeilijk als gedacht. Prachtig zicht over de hele omgeving, inclusief ons huis.      Om 8:00h boven een klein ontbijtje en genieten van de wijdse omgeving.   Na een poosje weer naar beneden.   Terug via ongeveer dezelfde weg.    Andere mogelijkheden om terug af te dalen zijn er niet, wegens te steil.   Dezelfde weg terug was niet zo evident.  Ben ik hier naar boven geklommen?  Hoe geraak ik hier weer naar beneden?  Na wat zoeken,  nu eens met mijn buik tegen de rotsen en met mijn voeten steun zoeken, dan weer op mijn achterste een stukje naar beneden, dan weer op losliggende stenen een eindje naar beneden schuiven, en zo kom ik terug op dezelfde plek uit dan een anderhalf uurtje geleden.  Vanaf hier is het een fluitje van een cent.  Nog een uurtje tot thuis en ik ben weer een tevreden mens.  Lekker vroeg vertrokken bij het krieken van de dag en voor de warmte weer thuis.

  Lavaderos de la Reina‏

       SIERRA NEVADA

Om kwart na 5 opstaan, om 10´ na 6h afgesproken met Pepe aan de splitsing met Illora.  En wij op pad.  Eerst een uurtje tot Granada, daar de anderen opgepikt en weer verder.    Om half negen zijn we dan te voet vertrokken.   Toen zaten we al op 2000m.
We vertrokken met 6 mensen. Pepe, Antonio, Yeti (kent de sierra nevada zo goed als zijn broekzak),
Jose, Manolo en ik.   Eerst ff klimmen.  Dat was al zweten.  Daarna een heel stuk bijna vlak.   Na een tijdje zagen we voor ons een vlakte met koetjes en een waterval.  Hier ff een halt voor onze  picknick en daarna weer klimmen.  Deze keer tussen rotsblokken door vlak langs het water.  Heerlijk het geluid van het kabbelende water.  We komen aan op een klein stukje vlak en vragen aan Yeti(onze gids).  Verder of terug?  Nog ff verder.  Ok weer een deel klimwerk in een prachtige omgeving.   Een stopje.   Verder of terug?  Nog ff verder.   Zo gingen we door tot we aan een klein meertje uitkwamen met glashelder water.   We waren nu bijna aan de sneeuwgrens.  Tenminste als we daarvan kunnen spreken want heel veel sneeuw lag er niet meer.    Onderweg 2 andere groepjes tegengekomen en dat was het.   Bij het meertje zijn we teruggekeerd en hadden prachtige vergezichten.   Het was niet honderd procent helder want anders hadden we zeker van hieruit Guadix kunnen zien.   Dat wordt voor een volgende keer.
We kwamen moe en bezweet terug aan de auto na 5 uur stappen.  maar geen nood het was weer genieten van de eerste tot de laatste stap.

parapanda juni 2012

Midden juni is het elk jaar opnieuw feest in Montefrio om de zomer in te huldigen.  Dan is er kermis voor de kinderen en verschillende andere activiteiten.  Zo was er het voorbije weekend een flamenco-optreden. Echt de moeite waard en helemaal niet commercieel.  Heel het dorp is dan op de been om te feesten.   Na het feesten is het dan ook deugddoend om een mooie wandeling te maken. 
Wij zelf wonen op zo'n 850m hoogte en met de auto zijn we naar de Sierra de Parapanda vertrokken.  Het hoogste punt op de sierra  is iets meer dan 1600m.     Deze tijd van t jaar is de bloemenpracht ongelooflijk op deze hoogte.  De geur van de pijnbomen komt je zo tegemoet.  De vlindertjes die er rondvliegen genieten van de attractieve kleur van de bloemetjes.  De bijtjes volgen het voorbeeld van de vlindertjes.   In maart maakten we dezelfde wandeling maar dat is helemaal anders. 
In t najaar doen we ze nog eens over.  Zal weer heel anders zijn.

montefrio - los milanos - montefrio juni 2012

montefrio  - los milanos - montefrio juni  2012

Juni kan al lekker warm zijn.  Daarom starten we vandaag om 7:00h.  Op mijn vrije dag om 6:15h opstaan valt het eerste uur niet echt mee.  We hebben afgesproken aan garage Palmero aan de uitgang van t dorp, richting Tocon.  Eens het uitzichtpunt voorbij,  nemen we de eerste onverharde weg rechts.
We volgen deze een tijdje en komen terug ff op verharde weg.  Die volgen we tot net voorbij de afslag naar cortijo Pregonero. De temperatuur is bijzonder aangenaam.  Dan nemen we de eerste onverharde weg aan onze rechterzijde. Weer hebben we uitzichten op Montefrio, ongelooflijk mooi. Prachtig zijn ook de velden die je van hieruit kan zien : een deel in de schaduw en een deel al beschenen door de vroege zonnestralen.   Deze geven een heel andere toon van licht dan wanneer je hetzelfde ziet in vol zonlicht.  Echt de moeite.   We stappen voor een groot deel in de schaduw en dat is heerlijk.  Genieten van de friste van de schaduw.   Ongeveer halfweg houden we even halt om ff iets te knabbelen en een slokje te drinken. Dan zien we de vallei van los Milanos.  Een uitgestrekte vallei met groene weiden en een lange slingerende weg die wij ver beneden ons zien lopen.  Die weg nemen wij normaal alleen als we naar Malaga rijden.  Vanop deze hoge plek, ziet hij er heel anders uit. Langzaam dalen we terug af en komen terug in Montefrio aan maar aan de andere zijde.  Hier zie je vreemd gevormde rotspartijen, die deze kant van t dorp heel bijzonder maken.   De zon begint al flink warmte af te geven.  Dus achteraf toch wel blij dat ik op mijn vrije dag zo vroeg uit de veren was.

prachtige dag in goed gezelschap   montefrio mei 2012

We zijn weer op weg met een groepje wandelaars uit Montefrio.   Vertrekken doen we vanuit het dorp en vandaag wandelen we richting Los Molinos, waar zich een prachtige waterval bevindt.  Spijtig genoeg zullen we die vandaag niet zien daar we enkel richting Los Molinos gaan.  We laten het dorp achter ons en wandelen door een glooiend landschap met mooie vergezichten.  De plaatselijke bevolking kent de streek natuurlijk op zijn duimpje. Onderweg weet elkeen dan ook te vertellen welke grond van wie is.  Bij het noemen van een naam,  komen er dan reacties los van  "oh ja die ken ik ook" of "dat is een zoon van de broer van  ..."  Wel grappig want iedereen kent iedereen hier nog.
Als we terug richting het dorp gaan hebben we opnieuw een schitterend zicht op Montefrio.  
Genoten en ontspannen thuisgekomen.   Meer moet dat niet zijn.   tot de volgende keer.

maart 2012 parapanda

Om half negen afgesproken met een deel vrouwen en mannen uit Montefrio die een hart hebben voor wandelen.  We rijden met de auto ongeveer een kwartiertje naar de Sierra Parapanda.   Daar vertrekken we met onze fleece nog aan. Het is nog frisjes maar de zon is wel van de partij.  We wandelen langs een marmergroeve tot aan de tv-antennes op 1680m.  Onderweg hebben we schitterende zichten : we zien zelfs "La Mota" het prachtige kasteel van Alcala la Real.
Wij zelf zien boven ons enkel blauwe hemel en rondom ons zien we in alle windstreken wolkjes opduiken. Eens boven op de top opent zich een prachtig zicht op de Sierra Nevada en op de vega van Granada. Vanaf hier gaat het enkel nog bergaf terug richting onze auto. Echt genieten van die vergezichten, ook van het gezelschap natuurlijk.